Recensie: Drummers Double Bill

Maandag, 14 januari 2002

Avonturen met Double Drummer Bill

HESSEL FLUITMAN.

Hothouse Redbad had weer eens een risico genomen door het dubbel kwartet van de drummers Rob Verdurmen en Arend Niks op haar podium te nodigen. Komt het nog wel eens voor dat in de klassieke muziek geschreven wordt voor een dubbelkwartet, in de jazz en aanverwante stromingen, weet ik maar één voorbeeld: het dubbelkwartet dat Ornette Coleman ruim 41 jaar terug in de studio nodigde voor een plaatopname. Door het gebruik van stereo waren hier ook echt twee kwartetten bezig. Rob Verdurmen heeft met dit octet 40 jaar ontwikkeling verwerkt. Hij is daarbij niet uitgegaan van twee tegenover elkaar staande kwartetten, maar eigenlijk van een octet. Met 4 blazers, een bassist, een gitariste, en twee drummers. Door de arrangementen van de composities, niet te vergelijken met het historische voorbeeld.

Maar wat werd er over het voetlicht gebracht? Avontuurlijke muziek, om met alle vier je oortjes naar te luisteren. Niet alleen het samenspel van de beide drummers vereiste dat je zowel je ogen als je oren wijd open moest zetten om een beetje bewust mee te maken wat er gebeurde. In het tweede stuk bijvoorbeeld, speelden ze een gezamenlijke solo, waarin ze als twee balletdansers achter elkaar aan speelden. Zoals die motieven kunnen herhalen en daardoor als het ware een tijdsverschil creëren, zo verwerkten Verdurmen en Niks elkaars motieven. Een enkele keer was het arrangement zodanig dat je één van de kwartetten hoorde. Al naar gelang de drummer was de sound dan vloeiender (Rob Verdurmen) of hoekig (Arend Niks). Maar dat gebeurde niet echt opvallend. Wat wel opviel, was dat geen enkele stijl veilig was: Naar hartelust speelde men funkjazz, impro, regelrechte swingende jazz, zelfs kreeg ik het idee dat er stukjes atonaal voorbij kwamen (o.a. in Mopje 2).

Bleek de eerste set vooral een exposé van kunnen, na de pauze ging men echt loos. Uit het stuk De tappende schoothond bleek duidelijk dat zo’n hondje echt niet kan tappen, en dat de heren dat uitstekend konden verbeelden. Joost Buis met plunger op zijn trombone, liet die getemde rat bijvoorbeeld mooi onderdrukt protesteren. In het stuk Etalages, over de gemiddelde lelijkheid ervan, moest de sfeer van het stuk na de solo van Joost Buis, even drastisch worden omgebouwd voor een groevende solo van baritonsaxofonist Rutger van Otterloo. Alex Coke op tenor en dwarsfluit, kreeg in Coke’s Ballad de gelegenheid om fiks uit te pakken. Corrie van Binsbergen stond weer met veel plezier gitaar te spelen en Arjen, Arjen Gorter. Hij was weer sterk als altijd. Trompettist Jan van Duikeren, invaller voor Eric Vloeimans, die door het winnen van de VPRO-Boy Edgar prijs geen tijd meer had, kreeg meermalen de gelegenheid om zijn kwaliteiten te toen.

Concert: Drummers Double Bill
Plaats: Hothouse Redbad in de Harmonie
Belangstelling: 75 bezoekers.

Maandag, 14 januari 2002

Helaas was er geen recensent van de LC bij dit concert aanwezig!

Groepsinfo | Concertfoto's | Aankondiging