Hothouse Redbad: The SUPER Quintet

Vrijdag, 27 april 2007
Los zand en ontroering bij Super Quintet

Plaats: De Harmonie, Leeuwarden. Gebeurtenis: concert van The Super Quintet (David Murray, Craig Harris, Jan Kuiper, Jamaaladeen Tacuma, Calvin Weston) Belangstelling: ongeveer 140 personen.

LEEUWARDEN - Het had iets van een bonte avond, het slotconcert van het seizoen van jazzclub Hothouse Redbad. Funk, rhythm and blues, poëzie, soloimprovisaties, dampende collectieven, soul, eerbewijzen aan de doden en, vooral, aan de vitaliteit van de jazz. En dat door vier topmuzikanten uit Amerika.

En Jan Kuiper natuurlijk, de gitarist uit Grijpskerk die graag zulke sterrencombinaties in elkaar draait. Bij dit soort gelegenheidsgroepen, die bestaan zolang de tournee in kwestie duurt, zit het risico van een veredelde jamsessies erin. Maar anderzijds zijn drummer Calvin Weston, basgitarist Jamaaladeen Tacuma, tenorsaxofonist David Murray en trombonist Craig Harris bepaald geen vreemden van elkaar.

Toch zat er best los zand in de stukken, die met allerlei solobeurten en andere uitweidingen soms enorm werden opgerekt. In opener 'Eddie who?' (saxofonist Eddie Harris, legde componist Kuiper uit) ging de groep zelfs erg tam uit de startblokken. Maar een lange, deels onbegeleide en tot in elke maat bijzonder expressieve solo van Murray bracht het adrenalinepeil aardig omhoog, waarna Harris in een afwijkend idioom, vol stekelige, korte herhalingen, een compleet andere wending aan de gang van zaken gaf.

Inmiddels lag ook de ritmesectie aardig op stoom en viel in de hakketakkerige, stuiterende funkgrooves te horen dat Weston en Tacuma ooit nauw betrokken waren bij de freefunk beweging. Voegde Weston tijdens zijn solo al wat vocale effecten toe, na de pauze werd het wat dat betreft helemaal bal. De meegereisde performer Mr. Gira gaf een imposant stuk jazzpoëzie ten beste. Harris bewees spectaculair eer aan het steeds toenemende leger jazzdoden door bij elke naam een scheut water te offeren.

Eerder ging hij de gemeente al met zijn trombone voor in de soulklassieker 'People get ready' van Curtis Mayfield, dat uitliep op pure gospel toen de muzikanten aan het zingen sloegen. Een van de meest ontroerende momenten uit dit jazzseizoen.

Hoewel het concert vooral in de meer uitgerekte stukken zwakke plekken vertoonde, was dit een overtuigend bewijs van de stelling dat jazz in de handen van zwarte Amerikanen toch net even dichter tot de bron komt. Al deed Kuiper met een handvol gemene soli erg zijn best om die stelling weer te ontkrachten.

JACOB HAAGSMA

Zaterdag, 28 april 2007
Dubbelconcert door één groep.

HESSEL FLUITMAN

LEEUWARDEN - Het slotconcert van Hothouse Redbad, leek tijdens de eerste set van The Super Quintet toch wel wat te verzanden. Niet alleen doordat in het begin de plug van de elektrische bas van Jamaladeen Tacumah geen goede aansluiting meer bleek te zijn, dat was in 10 minuten geklaard. Ook niet zozeer omdat het geluid over de monitor naar de slagwerker niet echt lekker leek te zijn. Al kwam het zelfs zover, dat saxofonist David Murray op een gegeven moment gewoon in zijn eentje heel boeiend aan het spelen was en de overige muzikanten bezig waren met het geluid voor de drummer. Het kwam ook, omdat het wel leek alsof de heren niet echt lekker met elkaar wilden of konden spelen. Wie zijn beurt had gehad, verdween van het podium. Vooral de trombonist en de saxofonist handelden zo. Dat werd nog versterkt door het feit dat het tweede stuk een solo was voor de bassist. Iedereen verdween doodleuk van het podium. Hij soleerde op Ornette Coleman’s compositie Tacumah’s Song. Later bleek wel dat ze wel degelijk prima samenspeelden. Ook had ik het gevoel dat er geen binding in de muziek was. Dat kwam, doordat Calvin Weston de slagwerker vrij sterk zijn eigen gang ging. Daardoor werd het geheel niet echt een eenheid. Het verrassende was wel dat hij steeds weer op tijd de breaks er in sloeg, die nodig waren. Met andere woorden: het scheen alsof hij zijn eigen pad baande, maar hij had wel degelijk heel goede oren aan zijn hoofd. Met een paar daverende klappen kwam alles toch telkens weer op zijn pootjes terecht.

Na de pauze bleek dat ze iets anders van plan waren dan weer met free funk aan de gang te gaan. Jan Kuiper, de gastheer en leider van de groep, vertelde dat ze met een bus toerden en dat er voortdurend meer mensen meegingen. Zo was nu ook de Afrikaans-Amerikaanse dichter Zirh(?) uit Chicago bij de groep gekomen. Dus kregen we dit seizoen de tweede performance van een dichter tijdens een jazzconcert. Vervolgens kreeg de gitarist uit Grijpskerk de gelegenheid om zijn kunnen te tonen op de soulsong van Curtis Mayfield: People Get Ready. Dat deed hij heel integer, intiem en poëtisch. Tacumah zette daarna in de maat, op zijn elektrische bas een groov-je in en het nummer werd met zijn vijven nog eens even mooi doorgespeeld. Nu bleek dat deze gospel/soulsong voor hen tot de klassiekers behoort: gezamenlijk zongen ze de gospel en soleerden in de zelfde sfeer als Jan Kuiper’s solo. Zonder spierballen vertoon, maar gewoon recht uit het hart. Zelfs trombonist Craig Harris kreeg aan het slot van het concert nog de gelegenheid om zijn belijdenis te doen. Hij plengde tijdens een meeslepend gezongen eerbetoon aan een aantal Afrikaans-Amerikaanse jazzmusici bier als offer. Zo had het concert toch een heel positieve draai gekregen en eindigde het als een inspirerende godsdienstoefening.

Concert: The SUPER Quintet met David Murray (ts) Craig Harris (tb), Jan Kuiper (git) Jamaladeen Tacumah (el.b), Calvin Weston (dr)
Plaats en datum: Harmonie, Leeuwarden, 26 april 2007
Belangstelling: 140 bezoekers

Groepsinfo | Aankondiging | Concertfoto's