Zaterdag, 24 april 2010
New Cool: jazz en populisme
Plaats: De Harmonie, Leeuwarden. Gebeurtenis: concert van de New Cool Collective Big Band Belangstelling: ongeveer 400 personen (uitverkocht).
LEEUWARDEN - De geschiedenis van de jazz in de afgelopen eeuw is er een van emancipatie: van de bordelen en dansvloeren in de rosse buurten van New Orleans naar de concertzaal, van vettige begeleidingsmuziek bij minder verheven activiteiten naar serieuze kunst. Een mooie ontwikkeling, maar het is goed om af en toe de weg terug te volgen.
En daar hebben we de New Cool Collective Big Band, die de dansvloer. weer onder de jazz legt en zich niet geneert voor grove effecten. Dat is geen nieuws voor wie de geschiedenis van New Cool Collective en de extra large uitvoering daarvan een beetje kent. De groep van altsaxofonist Benjamin Herman voert dat beleid steeds verder door. Op de pasverschenen cd 'Pachinko' worden zelfs electro-invloeden en drum 'n' bass-ritmes niet geschuwd.
Bij de live uitvoering van dat repertoire valt meteen de prominente rol van de ritmesectie op. De drummer en de' beide percussionisten houden zich bezig met stevig doorstomende ritmes, vaak van latin komaf: salsa en boogaloo hebben weinig geheimen voor deze slagwerkers. Maar we komen net zo gemakkelijk Motown-ritmes en Balkan-toonladders tegen, want de smeltkroesgedachte van de oude jazz is hier nog altijd geldig.
De kracht van zo'n big band, negentien muzikanten sterk in dit geval, zit hem vooral in de collectieven. Die zijn steeds erg aanstekelijk gecomponeerd en krijgen dan ook een uiterst strakke uitvoering. De volksmennerige effecten van zulk schetterend koper - vier trompetten, vier trombones, vijf rietblazers - is aan het publiek dan ook welbesteed.
Als er gesoleerd wordt, dan gebeurt dat meteen met verve. Vooral Herman zelf, al en toe actief op baritonsax en fluit maar vooral goed thuis op de altsax, weert zich kranig voor de solistenmicrofoon. Die ene solo van tenorist Efraim Trujillo, die ingetogen van start gaat om uitzinnig te eindigen, mag ook weI in het jaaroverzicht.
Gitarist (en Boy Edgar-prijswinnaar) Anton Goudsmit houdt zich op het solistische vlak enigszins in, maar als hij uithaalt is het meteen goed raak. Wat voor zijn allerfelste solo geldt, gaat ook op voor de hele band: effectbejag, op het populistische af, wordt bepaald niet gemeden. Maar omdat jazz niet te vergelijken valt met politiek, is dat heel goed te verantwoorden. Het draait allemaal om dosering, en om het prettig fysieke effect van een goede groove. De New Cool Collective Big Band heeft het allemaal in de hand.
JACOB HAAGSMA
Maandag, 27 april 2010
NCC-BB walste de zaal ouderwets plat
HESSEL FLUITMAN
LEEUWARDEN - Als afsluiter van het Jazzseizoen had Hothouse Redbad de New Cool Collective Big Band gevraagd.
Deze eigentijdse Big Band met een repertoire uit de Latinschool, gemixt met Jazz, grooves en tegenwoordig ook met een flinke dosis elektronica, staat garant voor een imponerende partij muziek waar je zonder vorm van proces jezelf aan moet overgeven. Nadat voorzitter Scheper zijn vrijwilligers had bedankt, gaf Benjamin Herman de aftrap en stoomden de 18 man en 1 vrouw als een stoomwals over je heen. Daar was geen ontkomen aan. Een wals in GT uitvoering, laat dat duidelijk zijn. Met drie man slagwerk, een bassist, een gitarist en een toetsenist, was de ritmesectie wat je noemt een geduchte partij om rekening mee te houden.
De dertien blazers waren ook niet voor de poes. Met zijn allen zullen ze de betonnen bak van de Friesland Zorgverzekeringzaal vast wel even op hebben laten bollen. Het komt niet vaak voor dat je in de jazz en aanverwante een dergelijke muur van geluid op je af voelt en hoort komen, als de New Cool Collective Big Band vrijdagavond maakte.
Het programma bestond vooral uit stukken van hun nieuwe cd Pachinko. Dat betekent dat de bezoekers een nagenoeg nieuw programma kregen voorgeschoteld. Het totaalgeluid van de band was vrij donker gekleurd. Om dat nog te benadrukken, waren er naast de reguliere bariton saxofonist, deze keer Katharina Thomsen, nog twee baritonsaxen aanwezig. In het tweede nummer werd zodoende even stevig unisono gehonkt door drie baritons en de bastrombone. Een mooi staaltje spierballenjazz. In een ander stuk werd voortdurend een traag motiefje gespeeld, waar omheen de overige muzikanten een woeste waas van geluid produceerden. Spanning en dreiging alom.
Met een compositie van de Puertoricaanse bassist Leslie Lopez, Sugar Rush, kwamen we in eerste instantie weer in regulier bigband vaarwater, maar algauw kreeg Miguel Martinez op zijn altsax gelegenheid om flink van leer te trekken. Daarmee kregen we een stuk regelrechte emotionele powerjazz om de oren. Natuurlijk werd Anton Goudsmit nog even in het zonnetje gezet, als solist, maar ook als aanstaand ontvanger van de VPRO-Boy Edgarprijs. Deze maandagavond krijgt hij de wisseltrofee op zijn feestje in Het Bimhuis.
Tegen het eind van het concert werden nog even enkele oude strijdrossen uit de vorige eeuw van stal gehaald: Con Que en Lucoolmi. Daarmee werden alle remmen losgegooid en de zaal totaal overdonderd door het vraag en antwoordspel met de Spaanse teksten. Toen de band ook nog met de afsluiter van de nieuwe cd, met de toepasselijke titel Japanese Bonus, ook het concert afsloot, was iedereen volledig binnenste buiten gekeerd door Benjamin Herman en ze zijnen.
New Cool Collective Big Band in de Harmonie, Leeuwarden
23 april, met 385 bezoekers