dag, DD april 2012
The Ploctones
Plaats: De Harmonie, Leeuwarden. Gebeurtenis: Naam Belangstelling: XX personen.
LEEUWARDEN - Zo spoedig mogelijk na het verschijnen van een recensie in de Leeuwarder Courant zal deze hier worden gepubliceerd.
Review28 april 2012
The Ploctones bij Hothouse Redbad in Leeuwarden
Bezetting: Efraïm Trujillo - Tenor- en sopraansax, Anton Goudsmit - guitar, Jeroen Vierdag - electrische bas en contrabas, Martijn Vink - drums.
Datum en plaats: 27 april 2012, Leeuwarden
Ben Scheper oogde wat teleurgesteld bij de opening van dit laatste concert van 'zijn' Jazzseizoen: Met glimmende ogen van plezier gaf hij een mutatie door in de bezetting van de band: er was een vervanger voor de drummer Kristijan Krajncan. We moesten het vanavond maar doen met Martijn Vink. Er ging een grote grijns van gelukzalige herkenning door de zaal. De vaste bezoekers kennen het kwartet alleen maar in deze bezetting. Het bleek een goed bewaard geheim, dat Martijn Vink al sinds januari weer voor vast op de drumkruk zit. De vier zijn weer verenigd.
Het publiek ging er voor zitten en de band zette met Short Cuts meteen maar een stevige inswinger neer. Als een wals rolde de muziek door de zaal. Iedereen meenemend. De oude hit Rrrita werd wat spookachtig ingezet met veel pieptonen en glijdende hoge noten. Daarmee nog steeds aangevend hoe hun mening over de politieke carrière van mevrouw Verdonk was. De eerste drumsolo van Martijn Vink vond ook in dit stuk plaats en bleek achteraf op karakteristieke wijze plaats te vinden: afgewisseld met en aangevuurd door fanatiek gespeelde rifjes van de overige drie, speelde hij zijn accenten in een niet aflatende stroom de zaal in. In Jekker Die Jek, het een na laatste nummer van de eerste set, ontstond ook een mooi beeld van het kwartet: opnieuw tijdens de drumsolo speelden Jeroen Vierdag en Efraïm Trujillo hun riffjes naar Martijn Vink toe, terwijl Anton Goudsmit op de andere helft van het podium heel karakteristiek in zijn eentje bezig was en volledig op leek te gaan in zijn eigen ding. Dankzij zijn oren zorgde hij er wel voor dat zijn werk precies paste in de begeleidende grooves van de andere twee. Zoveel musicus is hij gelukkig wel!
Na de pauze werden we getrakteerd op een wereldpremière: van de tenorist werd zijn nieuwe compositie Easy Way Out, ten doop gehouden. Een regelrechte hardbopper met Ploctoniaans scherpe trekjes. Sowieso werd er na de pauze meer recht uit en feller gespeeld dan voor de thee. Vooral de tenorsaxofonist weerde zich fel. Het wat uitheems klinkende Uku Hamba verdient nog vermelding. Een stuk dat nog maar pas op de speellijst staat, omdat het afkomstig is van hun zangproject met Andreas Schaerer begin dit jaar. Met een geluidswaas van de bekkens als ritmische basis speelde Goudsmit met dubbelslagen, dalende en gemeen lage loopjes op zijn gitaar. Aan het slot beëindigden Goudsmit en Trujillo het stuk en het concert in de beste traditie van dit kwartet door unisono en elkaar aanvullend het thema af te werken: Fel, nauwkeurig en lekker knallend.
(Hessel Fluitman).